Pixel Breach

Er loopt een bug los op deze pagina, en die blijft het spel wisselen. Een korte film vertelt hoe: hij breekt uit de pot van de webmaster en duikt de website in, en de webmaster geeft ons stokpoppetje zijn eigen roze hoofdband. Daarna begint het hier: ons stokpoppetje, met roze hoofdband, jaagt hem over deze regels tekst (pas op voor de webcrawler), en op de pagina speelt de meeste jacht zich af. Negen keer per ronde maakt de bug er een ander soort website van, elk met een eigen streek: een webwinkel waar elke knop ‘In winkelwagen’ hem omhoog schiet, zoekresultaten waartussen hij zich als woord verstopt tot je op Ctrl+F drukt, een feed die vanzelf doorscrolt, een encyclopedie waarvan de blauwe links portalen zijn, een 404 waarvan de woorden onder zijn voeten uitvallen, een groepschat waarin elk nieuw bericht de rest omhoogduwt, een nieuwspagina die hij in- en uitzoomt, de eigen code van de pagina vol fouten die hem een schok geven, en een zwarte pagina waarvan hij de regels herschrijft terwijl je hem achternazit (de vloer is lava, de zwaartekracht is nul, woorden zijn glad). Daartussen wisselt hij naar een game: rennen over de daken langs pop-ups en rollende cookies, een springparcours op een stokpaardje (win je, dan rijdt ons stokpoppetje er voortaan op over de websites), een leger stokpoppetjes dat bij elke poort groeit tot het de horde van de bug neermaait, en een pixelfort openbreken met bal en plank. In de volgende ronde: een toren op klimmen, de hut van een heks in het Woudbos, waar hij, terwijl zij in haar soep roert, haar bezem steelt en er de bug mee achternavliegt, op bugs jagen in een browser en een put waaruit hij zich naar buiten stapelt. Daarna met de motor over 404-kuilen de zonsondergang tegemoet, in de ruimte afrekenen met de hele familie van de bug en racen over een neonsnelweg. Aan het eind van elke ronde bouwt de bug zich een reuzenlijf van alles wat hij van de pagina’s heeft opgegeten, en ons stokpoppetje sloopt het. Het is één wereld, en die staat nooit stil: van de ene pagina springt hij zo op de volgende, en van de pagina zo terug het spel in. Daarna begint alles opnieuw, maar dan sneller.

De bug trolt je de hele weg: de zwaartekracht valt uit, de maan neemt het over, de vloer gaat ervandoor. In het fort is zijn geduld kort, en als het op is, gooit hij de plank. Zijn superkracht past bij een webstudio: Ctrl+Z. In plaats van een leven te verliezen gaat hij drie seconden terug (druk zelf op Ctrl+Z, of tik op ↶ op je telefoon), en de pixels die hij verzamelt laden Ctrl+Z weer op. Je record blijft op dit apparaat bewaard.